Jovan Dučić

Slušam u mirnoj ljubičastoj noći

gdje šušte zvezde; I meni se čini

da često čujem u nemoj samoći

pjevanje sfera na toploj vedrini.

I čujem tiho u osami tako
večiti šumor iz zemlje i svoda;
I slušam dugo, nijemo i polako,
te riječi lišća i taj govor voda.
I ja razumijem te glase što huje,
taj jezik Bića i taj šapat stvari…
Često sve stane, još se samo čuje
kucanje mog srca. No isti udari
Čuše se šumom, mirno zakucaše
udar za udarom, iz stabla;
I jasno kucnu iz crne rogozi i šaše –
duž cijelog polja… Najzad, mnogoglasno,
dolje, pod zemljom! Negdje u dubini
jednakim ritmom, kao muklo zvono,
ogromno srce začu se u tmini:
Udari mirno, tiho, monotono.