15. marta 1824. godine rođen je srpski romantičarski pjesnik Branko Radičević. Rođen u Slavonskom Brodu u porodici Todora i Ruže Radičević. Rođeno ime mu je Aleksije, ali ga je on posrbio u Branko. Brankov otac Todor je bio činovnik, ali se takođe bavio i književnošću i preveo je sa njemačkog jezika Šilerovog Viljema Tela.

Prve stihove Branko je napisao još dok je pohađao Karlovačku gimnaziju, a odušljevljen Vukovim reformama se intezivnije počeo baviti književnim radom. Prvu knjigu pjesama je objavio u Beču 1847. godine, na čistom narodnom jeziku u duhu modernog evropskog romantičarskog pjesništva. Iste godine su objavljeni i Vukov prevod Novog zaveta, Daničićev “Rat za srpski jezik i pravopis” i Njegošev “Gorski vijenac”, tako da se ta godina smatra godinom nezvanične Vukove pobijede.

Napisao je svega pedeset četiri lirske i sedam epskih pjesama, dva odlomka epskih pjesama, dvadeset osam pisama i jedan odgovor na kritiku. Branko Radičević je pored Jovana Jovanovića Zmaja i Laze Kostića bio najznačajniji pesnik srpskog romantizma.