Međunarodni festivala glumca svečano je otvoren sinoć u Nikšićkom pozorištu, sa početkom u 20h. Tom prilikom dodijeljena je i Nagrada „Veljko Mandić“, koja je ove godine pripala glumcu Andriji Miloševiću za izuzetan doprinos pozorišnoj umjetnosti.

 

Radinko Krulanović, direktor Nikšićkog pozorišta, posebnu zahvalnost izrazio je Opštini Nikšić i Ministarstvu prosvjete, nauke, kulture i sporta koji su ujedno i pokrovitelji festivala. „Ne znam da li je potrebno reći koliko smo uložili napora da se ovaj događaj održi, u uslovima kad je sve upitno i na granici podviga“, istakao je on i dodao da nije bilo nimalo jednostavno selektovati broj predstava koje će biti izvedene, od čega je predstava „Konji ubijaju, zar ne?” nažalost otkazana zbog bolesti glumca.

 

Pročitan je i dio obrazloženja stručnog žirija koji je prilikom odabira ovogodišnjeg glumačkog laureata obratio pažnju na već afirmisane glumce mlađe generacije, čime je još više istaknuta domaća kulturna scena koju je Nikšićanin Andrija Milošević obogatio svojim glumačkim i komediografskim talentom.

 

„Svi su se moji smijali životu. Svaka se pogrešno srasla kost lomila i ponovo zarastala od tog smijanja. Tako i ja“, rekao je Andrija i sve prisutne još jednom podsjetio na sveobnavljajuću i životvornu moć koju smijeh i pozorište proizvode kod gledalaca.

 

Marko Kovačević, predsjednik opštine Nikšić, naglasio je da se mali broj gradova u Crnoj Gori može pohvaliti tako dugom tradicijom pozorišne umjetnosti kao naš grad i izrazio zadovoljstvo što je nagrađen glumac koji je „jedan od najtalentovanijih i najuspješnijih Nikšićana“. „Kraj novembra i početak decembra, period koji je istorijski prepoznat kao ujediniteljski, sjedinjuje čitavu nekadašnju Jugoslaviju na Međunarodnom festivalu glumca, naglasio je Kovačević.

 

Festival je svečano otvoren predstavom „Pluća“ čiju režiju potpisuje Aida Bukvić, a igraju Jadranka Đokić i Amar Bukvić.

 

„Pluća“ su priča o egzistencijalnoj krizi i strahovima kroz koje prolazi mladi par u želji da svoju ljubav kruniše potomstvom, a kolike nedoumice i preispitavanja može donijeti uloga roditelja predstavila nam je sjajna glumačka ekipa. Njihovi dijalozi, prožeti humorom, ali i nemogućnošću da u potpunosti razumiju jedno drugo, bili su propraćeni smijehom publike, ali smo isto tako sigurni da su ih podstakli na razmišljanje i dotakli najdublje djelove njihove duše ̶ svi se mi nekad nađemo na životnoj prekretnici i suočimo sa strahovima koje moramo pobijediti. Ova predstava je zasigurno prikazala nešto intimno i ljudsko, obuhvatila je sve naše dileme, traganja za onim ko zaista jesmo, naše pokušaje da budemo bolji, naučila nas da prihvatimo gubitke i iz njih izađemo jači ─ da dišemo punim plućima.