5. marta 1958. godine umrla je književnica Isidora Sekulić, izuzetna stilistkinja širokog obrazovanja i visoke kulture, tanan posmatrač ljudskih života i sudbina. Spisateljica visoke duhovnosti i prefinjenog duha i član Srpske akademije nauka i umjetnosti.

Završila je Viši pedagogijum u Budimpešti i doktorirala u Njemačkoj. Bila je nastavnica i upravnica djevojačke škole u Pančevu, zatim profesor gimnazije u Beogradu. Sarađivala je u svim boljim srpskim i hrvatskim književnim časopisima.
Bila je znalac mnogih jezika i izvrstan prevodilac, naročito je mnogo prevodila s engleskog. Djela kao što su putopis “Pisma iz Norveške”, roman “Đakon Bogorodičine crkve”, pripovijetke “Hronika palanačkog groblja”, “Saputnici”, “Gospa Nola”, eseji “Analitički trenuci i teme”, “Zapisi o mome narodu”, “Mir i nemir”, “Njegošu, knjiga duboke odanosti”, “Govor i jezik, kulturna smotra naroda”.
Isidora Sekulić živjela je povučeno u svijetu knjiga i bez porodice koju je rano izgubila. Bila je bolešljiva, od majke, koju nije zapamtila, naslijedila je, kako kaže, “potpunu tuberkulozu”, sa očeve strane “ludilo i razne oblike nervne poremećenosti”. I pored toga mnogo je putovala, bila je u Francuskoj, Njemačkoj, Engleskoj, Skandinaviji, Rusiji, Africi, Maloj Aziji. U Maroko je putovala ugljarskim brodom, onako “kako putuju siromašni ljudi kao što sam ja”.
U jednom intervjuu iz 1957. godine Isidora je rekla, “Volim tišinu, ako nešto vredim neka kažu posle moje smrti, a ni dva dana pred smrt ne želim da me hvale“. Umrla je godinu dana kasnije u 81. godini života.