25. januara 1882. godine rođena je engleska književnica Adelina Virdžinija Vulf, jedna od ključnih autorki narativnog modernizma i osnivačica feminističke književne kritike. Autor je psiholoških romana u kojima je koristila tehniku unutrašnjeg monologa i “toka svijesti”. Ubraja se među najbolje engleske romanopisce 20. vijeka.

Ocjena njenih djela nije laka zbog više činilaca, a najvažniji su politički i društveni, odnosno, njeni su romani i kritički tekstovi doživjeli snažno osporavanje poslije rata, pa je bila žestoko kritikovana kao snobovska plava čarapa, a njen fikcionalni svijet kao sredstvo zadovoljavanja sopstvene egocentrične senzibilnosti bez većeg opšteljudskog značaja.
Klatno se zanjihalo u suprotnom smjeru sedamdesetih godina, kada je na talasu feminizma ponovo potvrđena kao velika književnica, no uglavnom kao preteča feminističke ideologije.

Posle svih poricanja i uzdizanja izgleda da je postignut kakav-takav konsenzus: Virdžinija Vulf nije među najvećima, ali je svakako jedan od velikih inovativnih pisaca 20. vijeka, dosega ostvarenja većeg od Hemingveja ili Pasternaka (uz napomenu da su svaka ovakva upoređenja nužno sporna).

Kao „najengleskiji” engleski moderni pisac, ostavila je nesporna remek-djela u nekoliko romana, dvije ili tri knjige kritika i eseja, te u velikom dnevniku. Njena poznata djela su: “Izlet na svetionik”, “Gospođa Delovej” i”Talasi”.
U nastupu depresije izazvane Drugim svjetskim ratom, izvršila je samoubistvo 1941. godine.