Sonja Milatović: Muzika se sluša srcem
Čitajući poeziju mlade pjesnikinje Sonje Milatović, lako je primijetiti da su nerijetko dominantni motiv nota, motiv gitare i motiv muzike uopšte, stoga smo odlučili da pitamo ovu Nikšićanku zašto kroz sve što stvara o muzici piše na jedan neobičan i po mnogo čemu poseban način. “Uz muziku doživljavamo, proživljavamo i preživljavamo..”, započela je Sonja. “Muzikom budimo radost, a nekad produbljujemo tugu.”, nastavila je. A potom, s drhtajem u glasu, otkrila nam je tajnu: “Nije muzika samo ono što čujete. Muzika je ono što osjećate. Muzika je nerijetko i ono što vidite. Zapravo, muzika je i neko koga vidite, jer, znate, postoje ljudi muzika.” Slušajući je, na njenom Instagram profilu otkrili smo kratak tekst, pisan negdje prošle godine u maju, u kojem opisuje svoj doživljaj muzike, ali i u kojem govori o tome da je imala privilegiju da joj život oplemeni neko ko je muzika. Ako je suditi po načinu na koji priča, ništa se od tada nije promijenilo. Prije nego što pročitate kratak, ali efektan tekst, prenosimo vam poruku mlade pjesnikinje u cjelosti:”Živimo u nekom čudnom vremenu u kojem se raznorazni tekstovi bez poente propraćeni jeftinim zvukom nazivaju muzikom. Zato, birajmo šta slušamo i ne zaboravimo nikad da muzika se sluša srcem.”
Ima te muzike koju bolje čuješ onda kad zatvoriš oči. A.. ima i muzike koja uopšte nije muzika. Jer… znate, postoje ljudi muzika! I da, prava je sreća naići na tu rijetku vrstu. Tolika da se zapitaš čime si zaslužio taj mir koji te obuzme kad oslušneš melodiju topline, nježnosti i dobrote koju jedna takva duša nečujno svira. Da, da.. ja sam se zapitala čime sam tačno zaslužila tu privilegiju pod zvijezdama. I vjerujte mi na riječ, još uvijek tragam za tim odgovorom. Znate.. neke su pjesme tu da se ćute. A ja.. ja svaku ćutim, pa je tek onda pomalo nevješto prenosim na staru hartiju, tog mog tihog slušaoca, da ostane kao zapis duše između zvijezda, kad se već nijesam rodila kao jedna od tih posebnih duša da vam tišinom sviram. Ne, ja zaista ne umijem tišinom da sviram, ali vam umijem riječima naslikati kako vrijeme i prostor nestaju u trenutku kad neko to čini. I da, zaista je čarobno, zaista neobjašnjivo i nedokučivo.. vječito zapleteno.. nikad do kraja opisano.. Kao da i tvoja duša izlazi iz zemaljskih okvira, kao da ruši sve okvire koji joj pokušavaju sputati slobodu, kao da si se uselio u oazu mira i radosti koju kad opisuješ… opisuješ je tako što je porediš s nebom i s morem.. a nebo i more su sve, da se razumijemo. Kažu da te muzika obično odvodi izvan vremena i prostora u kojem si prinuđen da traješ. Jasno je da je mene odvela. I jasno je da ta moja muzika uopšte nije muzika.. To je duša muzika.. Ima tih duša, rijetkih i posebnih, koji oplemene nas obične. I jesam, postala sam plementija. Za čitav jedan svemir. Ima te muzike koju bolje čujes onda kad prisloniš ruku na srce. I.. ima tih pjesama koje se uvijek ćute. Zato te i ćutim. Mojoj muzici o mojoj muzici
