Pažljivo odabran hobi može prerasti u zanimanje
Rijetka su djeca koja od malena znaju da će postati teniseri, slikari, plesači i to zaista u životu i postanu. Većini djece je potrebno vrijeme i iskustvo direktnog kontakta sa različitim aktivnostima da bi otkrili koja od njih im najviše odgovara i u kojoj se suštinski pronalaze.
Za naš portal, psihološkinja i psihoterapeutkinja na edukaciji Mina Gazivoda kazala je da hobijem označavamo sve one aktivnosti kojima se bavimo iz ličnog doživljaja zadovoljstva. To mogu biti najrazličitije stvari koje nam okupiraju pažnju, vrijeme a nerijekto i energiju.
“Hobi, pažljivo odabran i rano prepoznat, nekada može prerasti i u zanimanje”, istakla je Gazivoda. Dodajući da, ipak najčešće se on zadrži na nivou „propratne dnevne ili nedeljne aktivnosti“, nečega što nam obezbjeđuje relaksaciju i/ili pričinjava zadovoljstvo na bilo koji način (u vidu druženja, relaksacije, razvoja vještina, kvalitetnije organizacije vremena…).
Neka djeca mogu imati veći broj hobija u kojima su jednako uspješna i koja podjednako vole. “Tada je različite aktivnosti važno uklopiti u druge obaveze koje dijete ima tokom dana (druženje sa vršnjacima, učenje, vrijeme za odmor i porodične aktivnosti)”, ističe ona.
Gazivoda saopštava da odabir hobija treba prepustiti onome ko će se njime baviti i da je uloga roditelja u odabiru hobija identična ulozi koju roditelj ima u bilo kom drugom segmentu razvoja. “Roditelj treba da pomogne u pronalaženju informacija, da razjasni djetetu nedoumice, da mu iskreno predoči prednosti i mane odabranog hobija, da bude podrška u istraživanju različitih opcija. Roditelj treba da se pobrine i za to se da uslovi bavljenja aktivnošću budu bezbjedni za dijete. Na kraju, mame i tate treba da računaju i na „kratkotrajno interesovanje“, „često mijenjanje hobija“, „brzo odustajanje“ i da za takva ponašanja pokažu strpljenje i razumijevane”, kazala je Mina Gazivoda za naš portal. I dodala da je roditelj taj koji osluškuje potrebe djeteta, prati njegov dnevni ritam i ukoliko je potrebno pomaže mu da bolje organizuje svoje vrijeme i pravilno rasporedi svoju, samo naizgled, neiscrpnu dječju energiju.
Nedoslednost i kolebljivost, potreba za promjenom i stalnim istraživanjem, razvojno je očekivana i poželjna pojava, zaključuje ona.