Na današnji dan 1892. godine rođen je srpski pisac Ivo Andrić, dobitnik Nobelove nagrade za književnost, član Srpske kraljevske akademije.

Studirao je književnost i istoriju u Zagrebu, Beču, Krakovu i Gracu i doktorirao istoriju u Gracu 1924. godine djelom “Razvoj duhovnog života u Bosni pod uticajem turske vladavine”.

U Prvom svjetskom ratu hapšen je i interniran zbog prosrpske orjentacije, a između dva svjetska rata bio je ambasador Kraljevine Jugoslavije u Berlinu.

U mladosti je pisao pjesme (“Ex ponto”, “Nemiri”, “Lirika”).

Pripovjedač snažne imaginacije, izuzetan poznavalac Bosne, odlikovao se vanrednom čistotom jezika i stilom, prefinjenim psihološkim analizama.

Djela: romani “Na Drini ćuprija”, “Travnička hronika”, “Gospođica”, “Prokleta avlija”, “Omer-paša Latas” (nedovršen), zbirke pripovjedaka “Nemirna godina”, “Žeđ”, “Jelena, žena koje nema”, “Znakovi”, “Djeca”, “Kuća na osami”, putopisi i skice “Staze, lica, predjeli”, meditativna proza “Znakovi pored puta”, “Eseji, kritike, članci I i II”, “Sveske”.

D.D.