11. marta 2016. godine preminuo je jugoslovenski i srpski pozorišni, televizijski i filmski glumac Dragoslav Dragan Nikolić Gaga. Zbog stila glume obožavaoci su ga okarakterisali kao “Šmekera sa karakterom gospodina”.

 

Rođen je 20. avgusta 1943. godine u Beogradu od oca Dušana (porijeklom iz Berana) i majke Jelene (porijeklom iz Jagodine). Nikolićevi preci su se u prošlosti prezivali Živkovići, ali je njegov djed Radonja promijenio porodično prezime po pradjedu Nikoli.
Filmsku karijeru otpočinje 1964. godine manjom ulogom u filmu “Pravo stanje stvari”, tada je potpisan krštenim imenom Dragoslav Nikolić. Zasluge za izmjenu nadimka na mjestu imena duguje greški na kraju televizijske serije “Dovoljno je ćutati” iz 1965. godine kada mu je u kaironu za uloge umjesto imena stavljen nadimak koji će obilježiti njegovu karijeru.
Prvu značajniju glavnu ulogu ostvario je ulogom sezonskog radnika labilnog morala koji pogine, a da nije našao svoje mjesto u društvu i u životu, u filmu “Kad budem mrtav i beo” (1967) Živojina Pavlovića, za koju je (s onom u filmu “Tri sata za ljubav”, (1968) F. Hadžića) nagrađen diplomom na festivalu u Puli 1968. godine.
Glavne i veće sporedne uloge ostvario je u više od trideset filmova; ističu se još „Horoskop“ (1969); „Bube u glavi“ (1970), „Uloga moje porodice u svetskoj revoluciji“ (1971), “Mlad i zdrav kao ruža” (1971), „Bez reči“ (1972), „Kičma“ (1975), “Nacionalna klasa” (1979), “Ko to tamo peva” (1980), „Banović Strahinja“ (1981), „Sezona mira u Parizu“ (1981), „Nešto između“ (1983), “Balkan ekspres” (1983), „Obećana zemlja“ (1986), “Poslednji krug u Monci” (1989), “Original falsifikata” (1991).
Nastupa i u kratkim igranim filmovima te na televiziji; veliku popularnost kod mlađe publike donio mu je lik Prleta iz filmova i televizijskih serija “Otpisani” (1974) i “Povratak otpisanih” (1976), režisera Aleksandra Đorđevića, a istakao se i u seriji šou programa “Obraz uz obraz”, zajedno sa suprugom Milenom Dravić.
Preminuo je 11. marta 2016. godine na Vojno-medicinskoj akademiji u Beogradu. Po njemu je u maju 2016. godine nazvan bioskop u sklopu ustanove kulture „Parobrod“. Njemu je posvećena monografija „Gospodin mangup” objavljena 2017. godine.