Na današnji dan
Srpski političar, državnik i istoričar Jovan Ristić preminuo je četvrtog septembra 1899. godine.
Jovan Ristić je bio čovjek impresivne inteligencije, velika ličnost u srpskoj politici u 19. vijeku. Bio je jedini srpski diplomata koji je mogao ravnopravno da razgovara sa evropskim diplomatama.
Rođen je 1831. u Kragujevcu, u siromašnoj porodici, od oca Riste i majke Marije. Rano je ostao bez oca, a u svom „Testamentu“ Ristić je pisao: „Iznad svega sam osjećao potrebu da se povinujem Božjem proviđenju, zahvalan što me je izvukao iz siromaštva i izveo na put na kojem sam u građanskom životu i državnim položajima mogao da zauzmem određeno mjesto i pod teškim okolnostima zarađujem za život.“
Pošto je diplomirao na beogradskom Liceju stipendijom srpske države 1852, stekao je zvanje doktora filozofije na Hajdelbergu. Potom je nastavio studije na prestižnoj pariskoj Sorboni. U Njemačkoj je studirao kod proslavljenog istoričara Leopolda fon Rankea, i poslije studija namjeravao je da karijeru nastavi kao istoričar. Ali, nije uspio da dobije mjesto profesora istorije na beogradskom Liceju.
Godine 1854, igrom slučaja, postao je državni namještenik: počeo je da radi u Ministarstvu unutrašnjih djela, koje je vodio uticajni politički lider Ilija Garašanin. Na mladog Ristića snažan uticaj izvršila je stroga birokratska škola. Postao je uvjeren da se odatle može upravljati zemljom.
Garašanin je poslao Ristića u Srpsko poslanstvo u Carigradu 1861. Bio je to početak njegove uspješne diplomatske karijere. Inteligentno je razgovarao c Turcima, i 1867. uspio je da izdejstvuje ukidanje njihovih tvrđava u Srbiji. Dakle, on je ključna ličnost u diplomatiji, u drugoj polovini 19. vijeka: pregovara oko oslobađanja od turske dominacije i stvaranja srpske države. Vrativši se u Beograd, postavljen je za ministra inostranih djela. Postaje jedan od najmoćnijih ljudi u srpskoj politici od 1868. do 1893.
Poslije ubistva kneza Mihaila, maja 1868., on je doveo kneza Milana iz Pariza, kada je ovaj imao 14 godina. Ristić je dva puta bio regent: knezu Milanu i kralju Aleksandru. Zato je imao mnogo ključnih uloga u Srbiji, praktično, on je imao moć, bio je siva eminencija.
Bio je redovni član Srpske kraljevske akdemije (danas SANU) i jedno vrijeme njen predsjednik 1899. godine.
