Na današnji dan
Poznati splitski izvođač i najnagrađivaniji hrvatski izvođač Zlatan Stipšić Džiboni, rođen je 13. avgusta 1968. godine. Jedan je od osnivača heavy metal sastava “Osmi putnik”.
Zlatan Stipičić dijete je Ljube Stipišića i Nataše Glinski koji su se upoznali šezdesetih godina prošlog vijeka kada je Ljubo bio voditelj zbora i maestro u crkvi svetog Dominika, a Nataša pjevačica u zboru. Vjenčali su se 1966. godine kada se rodila Mirjam, a dvije godine kasnije Zlatan.
U braku je sa Sanjom Stipišić koju Džiboni poznaje od svoje desete godine, a s kojom ima troje djece.
Tokom svog školovanja Džiboni se bavio likovnom umjetnošću, za koju priznaje da mu nije dobro išla, te je tako završio odsjek kiparstva. Nakon toga počeo se baviti muzikom te je već u trećem razredu srednje škole nastupao s “Osmim putnikom” zbog čega je često izostajao s nastave pa je u četvrtom razredu srednje škole imao 180 neopravdanih časova.
Svoju muzičku karijeru Džiboni je započeo 1985. godine u sastavu “Osmi putnik”, čiji je i jedan od osnivača. U to vrijeme Zlatan Stipišić nije imao nadimak kakav mu se danas pripisuje, već “Gibo”. Iz “Osmog putnika” Gibonni prelazi u heavy metal sastav “Divlje jagode” u kojem je bio godinu dana. Nakon toga odlazi u Berlin 1989. godine gdje ostaje godinu dana, a tamo je svirao s grupom “V2” s kojom je snimio album “Out to launch”.
Džibonijev prvi solo album zvao se “Sa mnom ili bez mene”, a izdan je 1991. godine. Nakon toga napisao je pjesmu “Cesarica” Oliveru Dragojeviću te ubrzo postaje traženi tekstopisac i njegove pjesme postaju veliki hitovi. Sljedeći Džibonijev album zvao se “Noina arka”, a izdao ga je 1993. godine. Na njemu su se našli brojni hitovi poput pjesme “Zlatne godine” koju je za istoimeni film napisao sa Zrinkom Tutićem. Na istom se albumu našla pjesma “Mi smo prvaci” koja je ujedno proglašena i himnom Olimpijskog saveza, zatim pjesme “Nek se dijete zove kao ja”, “Tebe nisam bio vrijedan” i “Dobri judi”.
Neko je vrijeme nastupao s Brunom Kovačićem te su formirali grupu u kojoj su se, osim njih dvojice, našli i Renato Švorinić, Josip Andrić i Gordan Dorvak. Zajedno su snimili dva albuma: “Kruna od perja” iz 1994. godine, a tri godine kasnije izdali su album “Ruža vjetrova”. U ovom razdoblju nastale su jedne od najljepših i najpoznatijih Džibonijevih pjesama: “Dvije duše”, “Ovo mi je škola”, “Ozdravi mi ti”, “Lipa moja”, “Ako me nosiš na duši”, “Život me umorio” i brojne druge.
Nakon raspada grupe Džiboni je u februaru 1999. godine objavio samostalni album u izdanju Dallas Recordsa “Judi, zviri i beštimje” za koji je osvojio čak sedam Porina, a ovo je bio i najprodavaniji album kako u Hrvatskoj, tako i u Sloveniji. Neki od poznatih hitova koji su se našli na ovom albumu su: “Činim pravu stvar”, “Projdi vilo” i “Ja ću budan sanjati”.
U oktobru 2001. godine Džiboni je javnosti predstavio dugoočekivani album “Mirakul” koji je takođe postao jedan od najprodavanijih hrvatskih albuma. Brojni su ga kritičari proglasili najboljim albumom 2001., ali i 2002. godine.
Džiboni ima i vlastitu biografiju koja je izdana u studenom 2007. godine pod nazivom “Tajna vještina”.
Godine 2012. Džiboni je izdao album na engleskom jeziku pod nazivom “20th Century Man”, a 2016. album “Familija” koji je Džibonijev deseti studijski album nakon 25 godina vrlo uspješne karijere.
Osim muzičke karijere, Džiboni je poznat i po učestovanju na brojnim humanitarnim događajima. Osnivač je fonda za talentovanu djecu bez roditelja, objavio je knjigu pjesama na Brajevom pismu “Dvije duše” čiji je prihod od prodaje bio namijenjen slijepim ljudima. Godine 2003. postao je UNICEF-ov veleposlanik dobre volje, a u februaru 2010. godine snimio je spot za pomoć djeci na Haitiju. Učestvovao je u velikom humanitarnom koncertu u Spaladium Areni u Splitu s hitovima poput “Žeđam” i “Činim pravu stvar”.
Godine 2000. Džiboni je nominovan za nagradu Crni mačak za najbolji rok vokal.
