Čileanski književnik i dobitnik Nobelove nagrade za književnost Pablo Neruda (pravo ime Neftali Rikardo Rejes) rođen je 12. maja 1904. godine . Bio je učesnik Španskog građanskog rata, nakon kojeg se posvetio idealima socijalne pravde.

Rođen je u gradu Peral u Čileu kao Rikardo Neftali Rejes, sin željezničara, Hosea del Karmen Rejesa Moralesa i učiteljice Rose Basoalto Opazo koja je samo mjesec dana nakon rođenja sina preminula od turbekuloze. Počeo je da piše veoma rano. U gimnazijskim danima objavio je svoje prve radove u regionalnom časopisu „Sjutra“ i sklopio je prijateljstvo sa direktorkom ženske gimnazije i već poznatom književnicom, Gabrijelom Mistral, koja je na njega prenijela ljubav prema ruskim autorima. U 19. godini (1923). objavio je svoju prvu knjigu poezije “Crepusculario”, a u 20. i drugu pod nazivom „Dvadeset poema o ljubavi i jedna pesma bez nade“. Studirao je francuski jezik i pedagogiju.
Priključio se revolucionarnom pokretu i tada je pisao pjesme sa revolucionarno-socijalnom tematikom. Od 1927. do 1935. radio je pri čileanskom konzulatu u Rangunu. Od 1939. do 1940. bio je konzul u Parizu, a nakon toga u Meksiku, do 1943. godine. U Čile se vratio 1945. i postao senator. Zbog neslaganja sa tadašnjim predsjednikom Čilea bio je progonjen. Uspio je da pobjegne u Evropu, gdje je boravio u raznim zemljama. U Čile se ponovo vratio 1952, gdje je živio do svoje smrti 23. septembra 1973. godine. Objavio je još desetak knjiga poezije.
Dobitnik je Nobelove nagrade za književnost 1971. godine. Njegove najpoznatije pjesme su: “Suton”, “Dvadeset ljubavnih i jedna očajna pjesma”, “Španija u srcu” i mnoge druge.