Na današnji dan
19. marta 2003. godine umro je jedan je od najznačajnijih srpskih i jugoslovenskih šansonjera Dragan Stojnić. Živio je u Banja Luci, Sarajevu, Skoplju, pa ponovo u Beogradu, ali gdje god da je išao u srcu je uvijek nosio pjesmu. Oduvijek je želio da postane pjevač, a na sceni je proveo skoro 40 godina. Studirao je francuski jezik, ali nikada nije diplomirao na Filološkom fakultetu i kasnije je završio Višu turističku školu.
Njegovi počeci se vezuju za grupu “Prijatelji”, a prvi veliki uspeh postigao je 1964. godine pobjedom na festivalu u Kraljevu “Mikrofon je vaš” sa pjesmom “Bila je tako lijepa”. Sljedeće godine takođe je dobio prvu nagradu na festivalu u Opatiji sa pjesmom “Zašto dolaziš samo sa kišom”.
Poslije toga 1966. godine gostovao je u pariskoj Olimpiji koja je bila i ostala san mnogih pjevača, a njegove ploče su počele da se prodaju u ogromnim tiražima. Imao je želju da nastupi još jednom na tom istom mjestu, ali mu se želja nije ostvarila.
Svoj najplodniji stvaralački period Dragan Stojnić je imao u Sarajevu, gdje je tokom šezdesetih snimio više francuskih šansona, a kroz prevode tekstova jugoslovenska publika je dobila priliku da upozna smisao i duh francuske šansone. Osim tekstova na francuskom jeziku, on je koristio i tekstove B. Stojadinovića i N. Vražalice. Uspješno je sarađivao sa sarajevskim orkestrom Esada Arnautalića koji je bio i aranžer više njegovih pjesama. Istih godina povremeno je nastupao i na jugoslovenskim festivalima zabavne muzike Opatijski festival, Vaš šlager sezone, Beogradsko proleće, par puta je predstvaljao i Radioteleviziju Sarajevo na nacionalnim izborima za Pjesmu Evrovizije, no sve u svemu Dragan Stojnić ipak nije bio festivalski pjevač.
Prvi solistički koncert održao je 1984. godine i od tada njegov tradicionalni osmomartovski koncert je neraskidiva veza sa publikom. Održao je mnogobrojne koncerte širom Jugoslavije, a zahvaljujući pjesmi obišao je gotovo cijeli svijet. Bio je dugogodišnji saradnik Produkcije gramofonskih ploča Radio-televizije Srbije, a 1998. godine dobio je nagradu “Zlatni Beočug” Kulturno-prosvetne zajednice Beograda.
Njegov moto je bio: “Važno je biti gospodin.” A Dragan Stojnić je bio gospodin na sceni, ali i van nje. Bez obzira na bogatu dugogodišnju estradni karijeru, isticao je da je za njega svaki koncert veliki izazov.
Govorio je da je specifičnu, baritonsku boju glasa naslijedio od oca, a od majke lirsku toplinu, koja muškarcima nedostaje. A u njegovom raskošnom glasu i pjesmama podjednako su uživali i mladi i stari. Obožavale su ga i i žene kojima je tradicionalno svakog 8. marta pjevao u beogradskom Domu sindikata. Nije krio da su mu one bile inspiracija.
“Žene su te koje čovjeka vuku da pjeva još od mladosti”, rekao je u jednom intervjuu. “One su naša pokretačka snaga i dok smo na sceni želimo da ih osvajamo. Ja, recimo, dok pjevam uvijek u publici nađem neko zanimljivo lice kome se obraćam pjesmom. To je ono što me ispunjava”.
Danas, kada Dragana Stojnića više nema među nama, ostaje sjećanje na velikana muzičke scene i njegove pjesme u srcima njegove vjerne publike.
Izdavačka kuća PGP RTS je objavila The best of Dragan Stojnić, izbor njegovih najlepših pjesama po kojima ga pamtimo. Na ovom albumu šansona nalaze se pjesme: “Moj život”, “Ja to znam”, “Zašto dolaziš samo s kišom”, “Soliteri”, “Stare slike”, “Maestro i violina”, “Moj svet”, “La mere”, “La boheme”, “Jedna gitara, hiljadu snova”, “Bila je tako lijepa”, “Doviđenja ljubavi”, “Iluzija”, “Biće dana”, “Ide, ide život”, “Adagio”, “Još si tu”, “Barbara”, “Vino i gitare”, “Jedan čovek i jedna žena”…
Naš najpoznatiji šansonjer sahranjen je 21. marta 2003. godine u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu.
