Nikšićani miješaju depresiju sa tugom, strahom i zabrinutošću

Pojam depresije i depresivnosti danas se prečesto i neopravdano koristi za svako osjećanje tuge, straha i zabrinutosti, koji su prirodne reakcije na emocionalne, životne i egzistencijalne probleme. Nerealno je, neprirodno i besmisleno očekivati dobro raspoloženje tokom čitavog dana, iz nedelje u nedelju, a ono kao da je postalo modni trend i imperativ.
Tuga, ozbiljnost i odgovornost postaju nepoželjne u takozvanoj hemijskoj civilizaciji prepunoj stimulativnih supstanci, alkohola i sedativa koji brišu strah, krivicu i pamćenje, anabolika, prekomjernog vježbanja, dijeta, podmlađivanja, takozvanih adrenalinskih zabava i vratolomija, traženja novih i pogibeljnih avantura, bez imalo kritičnosti u odnosu na opasnosti koji slijede.
Cijena ovakvih stanja euforije jesu naknadna teška depresija, gubitak ličnog i moralnog integriteta i nesavladiv osećaj krivice, koji se opet mora natapati hemijom. Za razliku od patološkog stanja depresivnosti, normalna tuga i zabrinutost, kao i strah, otrežnjuju i jačaju čovjeka, približavaju ga sebi i drugima, podstiču na dublje razmišljanje i traženje novih rješenja i izlaza iz situacije.
Ekipa portala Mladi Nikšića pitala je naše sugrađane da li su depresivni i šta je najčešće uzrok njihove depresije.
Ljubica se povremeno osjeća depresivno. Ne gleda na to kao nešto što treba da je brine jer misli da je privremenog karaktera. Sa njom se složio i Miloš. Aleksa nije htio da priča na ovu temu.
“Da ljudi znaju uzroke depresije sami bi se liječili”, rekao je Radomir i dodao da depresija nije trenutan problem kao što je nemanje mobilnog telefona.
“Depresija je psihičko stanje uslovljeno socijalno-psihološkim uslovima ili njenom ličnom percepcijom stvari. Često se miješa pojam depresije i anksioznog stanja”, rekao je on.
Vesnino mišljenje je da su žene većinom depresivne, nemaju posla, muževi ne mogu da im obezbijede normalnu egzistenciju, a time se narušava porodični sklad i zbog toga najčešće obolijevaju.
Milanka nam je rekla da je Trebjesa je puna depresivnih ljudi, te da “uglavnom šetaju, malo ko pije kafu “na motel” to je pokazaelj stanja duha u Nikšiću”.
“U poslednje vrijeme osećam se potpuno apatično, bez volje da bilo šta uradim. Teško mi je da se pomjerim iz kreveta ili fotelje. Po cijeli dan gledam u prazno, malo u tv ili lap-top. Bez zainteresovanosti za bilo čim. Ne osjećam onaj nemir koji sam do skoro osećao, totalna apatija i demotivisanost. Do skoro sam imao osećaj krivice i kajanja, stalno se vraćao na prošlost i osuđivao sebe što nisam bio aktivniji i što sam dozvolio da mi vrijeme uzalud prolazi u depresiji. I danas premotavam prošlost u glavi i nerviram se pomalo, samo što je apatija u toku dana dominantnija”, kazao nam je Jovan.
Ana pati od višegodišnje depresije i u tretiranju iste pomaže joj psihijatar.
Danilovo mišljenje je da smo svi manje-više depresivni. On smatra da bi u Nikšiću trebalo zaposliti što više psihologa ili psihoterapeuta i ne bi trebalo da nas je sramota da ih posjećujemo.
Jelena i Sonja nijesu depresivne, sa njima se složila i Maja.