Na današnji dan

4. aprila 1860. godine rođen je Vojislav Ilić, kao treći sin književnika Jovana Ilića, kome su sinovi takođe bili Milutin, Dragutin i Žarko, svi književni ljudi, i čija je kuća stecište niza ondašnjih pisaca – nazvana “kovnicom stihova”.

Godine 1868. Vojislav je pošao u školu, ali se neredovno školovao, gimnaziju je napuštio i predavanja na Velikoj školi pohađao kao vanredan đak do 1883. godine, književno obrazovanje stekao je u porodici. Ruskim jezikom počeo je rano da se služi, već u šesnaestoj godini, a u devetnaestoj, 1879. godine, mogao je slobodno da čita ruske tekstove. Oko 1880. stupio je u književnost i nekoliko godina zatim vrlo aktivno sarađivao u radikalnoj štampi. Godine 1885. učestvovao je kao dobrovoljac u srpsko-bugarskom ratu.
Godine 1887. postavljen je za korektora Državne štamparije (do ove godine nije mogao da dobije državnu službu). Iste godine pretrpio je krivično gonjenje zbog pjesme Maskenbal na Rudniku. Bez žene i djece, koji su ranije poumirali jedno za drugim, on je ovih godina živio kao pjesnik boem. Razočaran u radikale i ozlojeđen prilikama u Srbiji, on je ovih godina razvijao najživlju djelatnost na političkoj satiri i pokazivao simpatije za socijalistički pokret..
Godine 1889. premešten je u Ministarstvo inostranih djela, bio kratko vrijeme na službi u Solunu, i vratio se na dužnost korektora Državne štamparije. Godine 1891. otpušten je iz državne službe kao politički protivnik režima. Od kraja 1891. do avgusta 1892. bio je učitelj srpske osnovne škole u Turn-Severinu u Rumuniji. Po povratku u Srbiju, 1892. godine, postavljen je za pisara Ministarstva unutrašnjih djela, odakle je prešao u Monopol. Godine 1893. “postavljen je za pisara prve klase konzulata u Prištini, gdje mu je Nušić bio pretpostavljeni”. Umro je u Beogradu 21. januara 1894. godine, u trideset i četvrtoj godini.