Blagota Baćo Mitrić: Život u kolektivitetima

Razmišljam o jednom čudnom “fenomenu” u mom životu, o životu u tzv. kolektivitetima, počev od ferijalaca u Ulcinju pod šatorima, o brigadirima i brigadirkama na Auto-putu Ljubljana – Skoplje, o fudbalskim omladincima na priprema u Baru, takođe, pod šatorima, o fudbalskom turniru omladinaca republika i pokrajina nekadašnje nam Juge, u Zagrebu, o raznim studijskim putivanjima i boravcima, pa sve do ljetošnjeg boravka u Institutu u Igalu, pa sam svuda izdržao do kraja, osim do dodatnog liječenja u Igalu, srednje i starije generacije, na oporavku, poslije izvršenih kardiohirurških operacija na našim srcima, na 21 dan “trošku PIO fonda “, odakle sam bukvalno pobjegao osmi dan (“osmi putnik”), jer jednostavno nijesam mogao više gledati u oči “smrtima koje šetaju”. (Uh, kolika je ova rečenica, braćo mila. I sestre.) Pa kad se god ovako umorim od života, odmah pišem o traganjima za Duhovnim susretima, jer se iz duhovnosti sve lijepo rađa. (lično iskustvo) Iz koga sam spoznao Suštinu Stvari, koja je izvirala iz svakog istinskog “zagrljaja” u bilo kom ljudskom odnosu u kome smo nalazili Dušu Duhovnosti, koju smo odmah privijali uza se, kao melem na ranu, i koju smo zakopavali duboko u naš Znak, koji je bio sazdan, a ne bezdan, zato što Znak istinski znači, zato što istinski zrači, pa njemu Sudbina njemu ne može ništa oteti…Jedino ga mi možemo sami izgubiti, a kad ga izgubimo – “kuku i lele”…