mladi niksica

Udruženje studenata „Virtus“ je juče u prostorijama Filozofskog fakulteta u Nikšiću održala debatu o incestu, u sklopu „Tabu kluba“.

 

„Tabu klub“ je formiran u novembru prošle godine, a kao prvu temu sa koje su željeli da „skinu veo“ tajnosti i da postane javna je incest. Kako prenose Vijesti, kroz debatu studenti psihologije, ali i drugih studijskih odsjeka, otvoreno, slobodno i interaktivno, kako ih je Jelena Otašević, šef katedre za psihologiju, pozvala da to i urade, iznijeli su svoja razmišljanja o incestu. Prve asocijacije studenata na seksualni odnos bliskih srodnika su da se to dešava u geografskim i emocionalno zatvorenim sredinama, da je to daleko od nas, da je riječ o skrnavljenju srodničkih veza, da je uzrok tome neobaviještenost, pogrešno kanalisana ljubav i pomiješane emocije.

Kako je kazala Anđela Simonović, statistički podaci govore da u 39 odsto slučajeva do incesta dolazi između oca i kćerke, zatim djede i unuke, a onda idu incesti između braće i sestara, roditelja i djece.
Tokom debate veća pažnja je posvećena prisilnom incestu, navedeni su konkretni slučajevi, kako iz Crne Gore, tako i iz regiona, a bilo je riječi i o dobrovoljnom incestu, kao i da se u nekim zemljama teži legalizovati kao takav ili sa izuzecima izostanka potomstva.

Prema riječima Simonović da se incesti rijetko prijavljuju govori i podatak da su 2014. i 2015. godine policiji prijavljena samo dva takva slučaja, dok su ih NVO registrovale 27, a u 11 slučajeva su rođena djeca koja su data na usvajanje.

Objašnjeno je da se incest dešavao tokom razvitka civilizacije, počev još od egipatskih faraona, koji su smatrani božanstvima, pa je zato incest i prihvatan. Da se incest ne dešava samo u malim sredinama i nerazvijenim zemljama učesnici debate su naveli podatak da su Švedska i Norveška zemlje u kojima je u Evropi incest najviše zastupljen.

Tokom debate bilo je riječi i o tome kako prepoznati zlostavljano dijete, kao i koji su razlozi rasturanja porodica usled otkrivanja istog.

Cilj debate je bio da se razbije osjećaj nelagodnosti zbog pominjanja i diskutovanja ove teme, te da se i rasvijetle činjenice o njoj.

„Time što ne govorimo na glas o takvim stvarima one se pretvaraju u problem koji ćuti u tmini i obično se diskusija završava rečenicom „Pusti, ne pominji, šta ako narod čuje“. Zbog te poznate rečenice ljudi trpe svakakve stvari i za problem se nerijetko sazna tek kada se on više ne može riješiti ili je u takvoj fazi da ga je riješiti jako teško“, kazala je Simonović.